الموت

الــــــــمـوت

"رودبار و الموت" تا قرن هفتم با عنوان "رودبار" معروف بوده و در كتاب‌ها نامش "رودبار" آمده است. پس از آن به دليل حضور ياران حسن صباح در این منطقه، "الموت" معروف تر شد. اين منطقه به نام هاي ديگري نيز چون بالا الموت و پايين الموت و رودبار محمدزمان خاني و خشكه رودبار نيز معرفي شده است.
در حال حاضر و پس از تقسیمات کشوری سال 1383، این منطقه به دو بخش "رودبار الموت" و "رودبار شهرستان" تقسیم شده که مرکز رودبار الموت، معلم‌کلایه و مرکز رودبار شهرستان، رازمیان است. قلعه حسن صباح در روستای گازرخان در بخش رودبارالموت و قلعه لمبسر در بخش رودبار شهرستان قرار دارد. دو بخش رودبارالموت و رودبارشهرستان يا به عبارتي "رودبار و الموت"‌ بزرگ بخشي از قزوين به شمار مي‌روند.
مردم روستاهاي الموت به جز دو روستاي "كرد" زبان و پنج روستاي "ترك" زبان و روستاهای "مراغی" زبان، باقي به گويش "تاتي" سخن مي گويند. پروفسور يارشاطر در يادداشت هاي مختلف خود درباره الموت و زبان تاتي مي گويد: "نگوييم زبان تاتي، بگوييم زبان مادي. " رودبار و الموت (رودبار الموت و رودبار شهرستان) به داشتن نزدیک به 300 پارچه آبادی معروف بود که در حال حاضر از این تعداد، تنها کمتر از 150 روستا زنده و سرپاست.
زبان تاتي رودبار و الموت همان زبان تاتي‌اي است كه در طالقان و رودبار شهرستان و رودبار زيتون و كلور خلخال و وفس و تا اندكي در بويين زهرا استفاده مي شود. گويش تاتي الموت با گويش تاتي تاكستان قرابت بسيار ناچيزي دارد. برخي نيز پيشنهاد مي‌كنند به جاي استفاده از كلمه "تاتي" از كلمه "ديلمي" استفاده شود.
مردم این منطقه در بخش رودبارالموت با مردم تنكابن و در بخش رودبار شهرستان با مردم روستاهاي اشكورات، ارتباط فرهنگي و معيشتي بسيار داشته اند

رشته کوههای البرز در منطقه الموت دارای قلل معروف و مرتفعی است و سه محور عمده کوهنوردی در این مسیر به ترتیب عبارتند از

.محور گرما رود - پیچ بن - سیالان با ارتفاع 4250 متر، دهستان سه هزار تنکابن

.محور اوان خشچال با ارتفاع 4150 متر دهستان دو هزار تنکابن

.محور هیر - ویار -گون کول اشکور کلاچای

منطقه ی الموت از چشمه های آب های معدنی و گرم مانند ((گرم رود)) ،(( آتان رود )) ، (( نینه رود)) برخوردار است

آبهای الموت از چشمه سار و برف آب تاًمین می شود و مهمترین رودخانه های آن (( اندج رود)) ، (( الموت)) و(( طالقان رود)) است

طالقان رود یازده کیلومتری غرب روستای (( شهرک)) به رودخانه های اندج و الموت ملحق شده و رودخانه ((شاهرود)) را تشکیل می دهند. در دامنه های شمالی و جنوبی رشته کوههای البرز از دیرباز ، دژهای زیادی بنا شدهکه برخی از آنها مربوط به پیش از اسلام است این دژها در طول تاریخ مقر و پناهگاه بسیاری از سلاطین و حاکمان محلی از جمله حسن صباغ بود

از جمله مهمترین قلاع ناحیه رودبار و الموت می توان به قلعه ی شیر کوه ، قلعه ی شهرک ، قلعه ی حسن صباح ، قلعه ی نویزر شاه ، قلعه ی لمبستر ، قسطین لار، میمون دژ ، قلعه ی ایلان

روستای کوشک

 

قزوین

موقعيت جغرافيايی استان قزوين

 استان قزوين در منتها اليه شمال غربي فلات مركزي بين كوههاي البرز ، كوههاي استان زنجان و رشته كوه مركزي قرار گرفته است. استان قزوين از شمال به استانهاي مازندران و گيلان ، از غرب به استان زنجان ، از جنوب به استانهاي همدان و مركزي و بالاخره از شرق به استان تهران محدود مي شود . وسعت اين استان حدود 16 هزار كيلومتر مربع است كه در مقام مقايسه با وسعت كل كشور كمتر از 1درصد آن را شامل مي شود. ارتفاع آن ازسطح دريا درشهر قزوين ، ( مركزشهر ) 1298 متر ، درشمالي ترين نقطه محدوده طرح تفضيلي 1320 متر و در خيابان كمربندي در جنوب ، 1280 متر می باشد. همچنين طول شهر حدود پنج كيلومتر است. ميزان بارندگي درسرزمين قزوين بين 200 تا 300 ميليمتر درسال درنوسان است. نوسان دما در طول سال و شبانه روز زياد است و ميانگين درجه حرارت ساليانه از جنوب به شمال (به استثناي دره رودخانه شاهرود و قزل اوزن) و از شرق به غرب كاهش مي يابد (حداكثر درجه حرارت قزوين41 و حداقل 5/26- مباشد). در سطح استان درياچه هاي متعددي در نواحي مختلف مشاهده مي شوند كه مهمترين درياچه هاي استان عبارتند از: درياچه اوان – در جنوب روستاي اوان، بخش رودبار الموت دريابيك – در 25 كيلومتري شرق آوج در محلي بنام « ديلوك » دريابك – در شمال شرقي روستاي زرشك، بخش رودبار شهرستان درياچه سد سفيدرود – قسمتي از درياچه در بخش رودبار شهرستان